Ada perselisihan dalam hubungan yang menyakitkan kerana jawapannya sukar.

Yang ini menyakitkan kerana jawapannya mungkin tidak boleh dibahagi dua.

Anda boleh berkompromi tentang tempat tinggal, cara menggunakan wang, kekerapan melawat keluarga, pembahagian kerja rumah, cara meraikan hari perayaan, dan bagaimana menyusun musim kerjaya. Malah banyak bahagian keibubapaan juga boleh dirunding: masa, penjagaan anak, wang, sempadan dengan keluarga, didikan agama, bilangan anak, maklumat perubatan, dan sokongan.

Tetapi anda tidak boleh mempunyai separuh anak.

Dan anda tidak boleh meminta pasangan menjalani separuh hidup tanpa anak.

Sebab itu soalan "bagaimana jika salah seorang daripada kita mahu anak dan seorang lagi tidak?" memerlukan lebih banyak penjagaan daripada nasihat biasa. Ia bukan sekadar masalah komunikasi. Ia masalah reka bentuk hidup, masalah badan, masalah keluarga, masalah iman, masalah wang, masalah kesedihan, dan kadang-kadang masalah keselamatan.

Matlamatnya bukan menentukan siapa yang mementingkan diri.

Matlamatnya adalah mengetahui jenis perselisihan yang sebenarnya anda hadapi sebelum cinta berubah menjadi tekanan, penangguhan, kebencian, atau janji yang tidak mampu ditunaikan oleh sesiapa.

Soalan pertama: bukan sekarang, hanya jika, atau tidak akan?

Pasangan sering tersekat kerana mereka melayan semua keraguan seolah-olah sama.

"Saya tidak mahu anak" boleh bermaksud sekurang-kurangnya tiga perkara berbeza.

Bukan sekarang bermaksud: "Saya mungkin mahukan anak, tetapi bukan dalam musim hidup ini." Sebabnya mungkin hutang, rumah, pengajian, status imigresen, ketidakstabilan kerjaya, penyakit, tanggungjawab menjaga ahli keluarga, konflik yang belum selesai, ketidakpastian kesuburan, kesihatan mental, atau rasa takut bahawa hubungan ini belum cukup stabil.

Hanya jika bermaksud: "Saya boleh membayangkan anak jika hidup di sekeliling keibubapaan berubah." Ini mungkin bermaksud pembahagian kerja yang lain, kewangan yang lebih kukuh, berpindah lebih dekat dengan keluarga, terapi, pulih daripada alkohol atau bahan, pelan kelahiran yang lebih selamat, kesihatan yang lebih baik, kurang perjalanan kerja, atau persetujuan yang lebih jelas tentang agama dan penjagaan anak.

Tidak akan bermaksud: "Anak bukan sebahagian daripada hidup yang saya mahu." Ini boleh menjadi pendirian dewasa yang stabil dan matang. Ia tidak secara automatik bermaksud mementingkan diri, tidak matang, anti-keluarga, anti-agama, anti-cinta, atau gejala trauma yang orang lain berhak sembuhkan.

Perbezaannya penting kerana "bukan sekarang" boleh dirancang, "hanya jika" boleh diuji, dan "tidak akan" perlu dipercayai.

Versi yang paling merosakkan ialah bahagian tengah yang kabur:

"Mungkin suatu hari nanti."

Kadang-kadang "mungkin suatu hari nanti" ialah ketidakpastian yang jujur. Kadang-kadang ia ialah tidak yang lembut untuk mengelak kesedihan. Kadang-kadang ia ialah ya yang lembut untuk mengelak ketakutan. Kadang-kadang ia cara mengekalkan hubungan sambil menangguhkan harga untuk berkata benar.

Jika hubungan itu serius, ketidakpastian yang kabur memerlukan garis masa dan soalan yang lebih baik.

Mengapa "tidak pasti" layak dihormati dan ditekan

Ketidakpastian bukan kegagalan.

Kajian tentang ambivalens melahirkan anak menunjukkan bahawa orang tidak selalu mempunyai satu jawapan dalaman yang bersih. Seseorang mungkin mahukan anak dalam satu bayangan hidup dan tidak mahukannya dalam bayangan hidup yang lain. Mereka mungkin mahukan keibubapaan tetapi takut hamil. Mereka mungkin menyayangi kanak-kanak tetapi tidak mahu struktur harian membesarkan anak. Mereka mungkin belum mahu anak kerana hubungan belum terasa cukup selamat. Mereka mungkin tidak kisah sehingga garis masa perubatan menjadikan soalan itu mendesak.

Jadi "saya tidak tahu" layak dihormati.

Ia juga layak mendapat tekanan yang betul.

Bukan tekanan untuk memilih jawapan yang pasangan mahu. Tekanan untuk menjadi lebih jujur.

Soalan susulan yang berguna bukan:

"Bagaimana saya boleh meyakinkan awak?"

Tetapi:

"Jenis tidak pasti awak yang mana?"

Adakah awak tidak pasti kerana perlu masa?

Kerana ada syarat yang perlu berubah?

Kerana awak takut kehamilan, kelahiran, kemurungan selepas bersalin, rawatan ketidaksuburan, wang, iklim, sejarah keluarga, atau kehilangan diri sendiri?

Kerana awak tidak mahu anak tetapi tidak mahu kehilangan hubungan ini?

Kerana awak mungkin mahukan anak, tetapi bukan dengan pasangan ini dalam keadaan sekarang?

Itu jawapan yang berbeza. Pasangan tidak boleh membuat keputusan yang baik sehingga ketidakpastian itu mempunyai bentuk.

Keputusan ini bukan hanya tentang bayi

Apabila orang berkata "anak", mereka sering membayangkan perkara yang berbeza.

Seorang pasangan mungkin bermaksud bayi: kelembutan, makna, kesinambungan, meja keluarga, datuk nenek, nama yang diteruskan, masa depan dengan hari lahir dan lukisan sekolah.

Seorang lagi mungkin mendengar risiko kehamilan, perubahan badan, trauma kelahiran, keguguran, IVF, kurang tidur, gangguan kerjaya, kerja penjagaan yang berat sebelah mengikut jantina, hutang, tekanan mertua atau keluarga besar, konflik agama, ketakutan iklim, hilang kebebasan, atau terikat dengan pasangan selama-lamanya.

Kedua-duanya mungkin bercakap tentang "anak."

Mereka tidak bercakap tentang perkara yang sama.

Itulah sebabnya topik ini cepat menjadi sangat peribadi. Pasangan yang mahu anak mungkin mendengar penolakan terhadap keluarga, harapan, kedewasaan, iman, atau masa depan yang mereka bawa bertahun-tahun. Pasangan yang tidak mahu atau tidak pasti mungkin mendengar tuntutan supaya badan, masa, wang, kebebasan, atau identiti mereka diserahkan kepada impian orang lain.

Perbualan yang baik perlu cukup perlahan untuk bertanya:

"Apabila awak membayangkan mempunyai anak, hidup seperti apa yang awak bayangkan?"

Dan:

"Apabila awak membayangkan tidak mempunyai anak, hidup seperti apa yang awak sedang lindungi?"

Dua soalan itu membawa lebih jauh daripada "awak mahu anak?"

Asimetri badan

Setiap pasangan patut bercakap tentang anak sebagai keputusan bersama.

Tetapi kehamilan tidak dikongsi secara simetri.

Pasangan yang akan mengandung menghadapi realiti yang boleh dicintai, disokong, ditakuti, dibayar, dan disaksikan oleh pasangan lain, tetapi tidak boleh didiami secara sama: kontrasepsi, penjejakan kesuburan, keguguran, keputusan pengguguran, prosedur ketidaksuburan, komplikasi kehamilan, kelahiran, pemulihan selepas bersalin, penyusuan, kecederaan lantai pelvis, trauma perubatan, risiko ketidakupayaan, risiko kesihatan mental, dan penilaian sosial yang melekat pada keibuan.

Ini tidak bermaksud kesedihan atau keinginan pasangan yang tidak mengandung tidak relevan.

Ia bermaksud kesedihan tidak mewujudkan hak ke atas badan orang lain.

Pasangan yang mahu anak mungkin benar-benar meratapi anak-anak yang mereka bayangkan. Mereka mungkin merasakan masa berlalu. Mereka mungkin berasa dikhianati jika pasangan dahulu menganggap keibubapaan sebagai pasti dan jawapannya berubah. Kesedihan itu layak diberi bahasa.

Tetapi pasangan yang badannya akan mengandung tidak berhutang kehamilan sebagai bukti cinta.

Inilah ayat yang diperlukan ramai pasangan:

"Kesedihan awak penting. Badan saya bukan rawatan untuknya."

Ayat itu boleh kedengaran keras jika dikeluarkan daripada konteks. Dalam konteks yang betul, ia melindungi sempadan etika yang membuat perbualan seterusnya mungkin.

Pasangan yang memilih hidup tanpa anak tidak semestinya mengelak kedewasaan

Orang yang tidak mahu anak sering dilayan seolah-olah mereka orang dewasa yang belum selesai.

Mereka mungkin dipanggil mementingkan diri, tidak matang, rosak, terlalu mengejar kerjaya, anti-keluarga, terlalu moden, terlalu individualistik, terlalu pesimis, atau takut komitmen sebenar.

Kadang-kadang kata tidak seseorang dibentuk oleh ketakutan atau luka yang belum dirawat. Itu wajar diteroka.

Tetapi kadang-kadang kata tidak ialah pengetahuan diri yang jelas.

Kerja terbaru Pew Research Center tentang orang dewasa tanpa anak menunjukkan bahawa "tidak mahu anak" sendiri ialah sebab besar ramai orang dewasa bawah 50 tahun berkata mereka tidak mungkin mempunyai anak. Sebab lain termasuk kemampuan kewangan, keadaan dunia, sebab perubatan, tidak menemui pasangan yang sesuai, dan keutamaan hidup yang berbeza. Perkara penting ialah hidup tanpa anak bukan satu cerita sahaja.

Hidup tanpa anak yang dipilih secara bebas boleh penuh: perkahwinan, persahabatan, panggilan hidup, iman, khidmat, seni, perjalanan, penjagaan ahli keluarga, komuniti, membimbing, anak saudara, keluarga pilihan, dan cinta yang mendalam.

Melayan hidup itu sebagai kosong atau cacat tidak akan menghasilkan ya yang sihat. Ia akan menghasilkan pertahanan diri, rasa malu, atau penyerahan.

Soalannya bukan sama ada pasangan tanpa anak boleh didebatkan sehingga mencapai kedewasaan moral.

Soalannya ialah sama ada mereka boleh memilih masa depan yang diminta daripada mereka dengan bebas.

Pasangan yang mahu anak juga tidak semestinya mementingkan diri

Kesilapan sebaliknya juga biasa.

Pasangan yang mahu anak mungkin dilayan sebagai tradisional, terlalu memerlukan, patriarkal, digerakkan biologi, naif, atau tidak sanggup menerima hubungan moden.

Itu juga boleh sama tidak adil.

Mahu anak boleh menjadi hasrat hidup teras, bukan skrip sosial. Ia mungkin berkait dengan iman, kesinambungan keluarga, pengalaman disayangi semasa kecil, pengalaman tidak disayangi dan mahu membina sesuatu yang lain, keinginan mengasuh, hasrat meneruskan keturunan, atau rasa bahawa keibubapaan ialah sebahagian daripada panggilan hidup.

Melepaskannya boleh menjadi kesedihan sebenar.

Bukan merajuk.

Bukan manipulasi.

Kesedihan.

Pasangan yang mahu anak perlu berhati-hati supaya kesedihan itu tidak menjadi tekanan. Tetapi pasangan yang tidak pasti atau memilih hidup tanpa anak juga perlu memahami bahawa "saya memilih awak tanpa anak" mungkin bukan permintaan kecil. Bagi sesetengah orang, ia bermaksud mengebumikan masa depan yang dibayangkan sejak kecil.

Soalan yang berperikemanusiaan ialah:

"Bolehkah saya memilih masa depan awak tanpa perlahan-lahan menghukum awak kerananya?"

Jika jawapan jujurnya tidak, itu bukan kekejaman. Ia mungkin kejelasan.

Perbualan empat lajur

Jika anda tersekat, jangan mulakan dengan pujukan. Mulakan dengan latihan menulis secara peribadi. Setiap pasangan menjawab empat lajur yang sama sebelum berbincang.

1. Keinginan

Apa yang sebenarnya saya mahu jika tiada siapa kecewa dengan saya?

Adakah saya mahu anak? Adakah saya mahu tidak mempunyai anak? Adakah saya mahu lebih masa? Adakah saya mahu anak hanya dalam jenis hidup yang berbeza? Adakah saya mahu hubungan ini lebih daripada mana-mana masa depan itu? Adakah saya mahu pasangan saya menjadi orang yang membuat jawapan lebih mudah?

Tulis jawapan dalam satu ayat:

"Jika saya benar-benar jujur, jawapan saya sekarang ialah..."

2. Syarat

Apa yang perlu benar supaya jawapan saya berubah?

Di sinilah harapan yang kabur menjadi boleh diuji.

"Apabila kita ada lebih banyak wang" bukan syarat. Ia awan.

"Apabila kita ada simpanan enam bulan perbelanjaan, pelan penjagaan anak, dan persetujuan pembahagian kerja yang kita amalkan selama tiga bulan" ialah syarat.

"Apabila saya rasa bersedia" mungkin jujur, tetapi ia memerlukan lebih bahasa. Bersedia itu rupanya bagaimana? Apa yang membuatnya kelihatan? Tarikh apa anda akan meninjaunya semula?

Jika tiada syarat yang akan mengubah jawapan, katakan begitu. Jangan sembunyikan tidak yang muktamad dalam syarat yang tidak anda maksudkan.

3. Kos

Apa yang akan saya ratapi jika saya memilih masa depan awak?

Pasangan yang mahu anak mungkin meratapi keibubapaan, identiti keluarga, makna agama, impian datuk nenek, adik-beradik untuk anak sedia ada, atau masa depan dibayangkan sebagai ibu atau ayah.

Pasangan yang tidak mahu anak mungkin meratapi autonomi badan, kebebasan, hala tuju kerjaya, kesihatan, ketenangan, seksualiti, kestabilan kewangan, identiti, atau hak untuk tidak bertanggungjawab terhadap anak yang tidak mereka mahu secara bebas.

Kedua-dua kos layak diberi nama.

Tiada kos menang secara automatik.

Tetapi kos yang tidak dinamakan menjadi kebencian.

4. Persetujuan

Bolehkah saya memilih ini tanpa tekanan, ketakutan, atau hukuman kemudian?

Ini soalan utama.

Adakah saya berkata ya kerana saya mahu hidup ini, atau kerana saya takut pasangan saya akan pergi?

Adakah saya berkata tidak dengan hormat terhadap kos yang ditanggung pasangan saya?

Adakah saya berkata mungkin kerana saya benar-benar tidak tahu, atau kerana saya tahu tetapi tidak sanggup menanggung akibatnya?

Adakah saya menunggu masa menyelesaikan keputusan moral?

Adakah saya berharap pasangan saya berubah selepas berkahwin, selepas umur 35, selepas adik-beradik mendapat bayi, selepas keguguran, selepas terapi, selepas retret agama, atau selepas tekanan daripada ibu bapa?

Jika jawapannya bergantung pada melemahkan orang lain sedikit demi sedikit, itu bukan persetujuan. Itu hakisan.

Apa yang boleh dikompromikan

Ada lebih banyak ruang untuk rundingan daripada yang difikirkan ramai pasangan.

Anda boleh berkompromi tentang masa: bukan tahun ini, tetapi tarikh semakan yang jelas selepas syarat tertentu dipenuhi.

Anda boleh berkompromi tentang mengumpul maklumat: konsultasi perubatan, ujian kesuburan, perancangan kewangan, terapi, kajian penjagaan anak, bercakap dengan ibu bapa yang jujur tentang tahun pertama, atau belajar apa yang sebenarnya terlibat dalam pengambilan anak angkat dan foster care.

Anda boleh berkompromi tentang sokongan: penjagaan anak berbayar, syif malam, cuti ibu bapa, tinggal dekat keluarga, terapi sebelum hamil, perancangan selepas bersalin, pembahagian kerja, perubahan kerjaya, atau had dengan keluarga besar.

Anda boleh berkompromi tentang struktur keluarga: seorang anak bukan beberapa, pengambilan anak angkat, foster care, konsepsi penderma, menjadi ibu atau bapa tiri, membimbing, penjagaan anak dalam kerabat, atau kekal sangat terlibat dengan kanak-kanak dalam keluarga besar atau komuniti.

Anda boleh berkompromi tentang nilai: cara membesarkan anak berkaitan iman, hari perayaan, bahasa, peranan jantina, disiplin, pendidikan, skrin, datuk nenek, dan wang.

Tetapi setiap kompromi mesti menjawab soalan yang sama:

"Adakah kedua-dua pasangan masih memilih hidup yang terhasil itu secara bebas?"

Jika jawapannya tidak, kompromi itu hanya kosmetik.

Apa yang tidak boleh dikompromikan

Ada beberapa garis yang tidak patut dikaburkan.

Anda tidak boleh berkompromi secara etika dengan mempunyai anak yang seorang pasangan tidak mahu secara bebas.

Anda tidak boleh berkompromi secara etika dengan meminta seseorang kekal tanpa anak sambil diam-diam menunggu jendela kesuburannya tertutup.

Anda tidak boleh berkompromi secara etika dengan menggunakan pertunangan, perkahwinan, pinjaman rumah, pergantungan imigresen, malu keluarga, agama, wang, atau panik usia sebagai alat tekanan.

Anda tidak boleh berkompromi secara etika melalui sabotaj kontrasepsi, menyembunyikan kawalan kelahiran, menekan seks sekitar ovulasi, mengancam untuk pergi kecuali kehamilan berlaku, mengancam curang, mengancam mencederakan diri, menekan pengguguran, menyekat pengguguran, menyekat kontrasepsi, menyekat pensterilan, atau membuat temu janji perubatan tidak selamat.

Itu bukan pujukan.

Itu paksaan reproduktif.

Jika perbualan termasuk ancaman, ketakutan, pemantauan, gangguan kontrasepsi, tekanan seksual, intimidasi keluarga, atau kawalan perubatan, keutamaan bukan komunikasi pasangan yang lebih baik. Keutamaannya ialah sokongan sulit dan keselamatan.

Keluarga, agama, dan budaya berada dalam bilik

Sangat sedikit pasangan membuat keputusan tentang anak secara bersendirian.

Walaupun tiada orang lain hadir secara fizikal, keluarga dan budaya sering duduk di meja.

Dalam sesetengah komuniti agama, anak dikaitkan dengan perjanjian, panggilan hidup, ketaatan, kesinambungan, atau makna moral perkahwinan. Itu tidak patut diejek. Bagi ramai pembaca, keinginan untuk anak bukan sekadar pilihan peribadi; ia sebahagian daripada cara mereka memahami hidup yang beriman.

Dalam sesetengah komuniti sekular atau progresif, tidak mempunyai anak mungkin dikaitkan dengan autonomi badan, etika iklim, kesaksamaan jantina, kerjaya, keluarga pilihan, atau penolakan mengulang skrip keluarga lama. Itu juga tidak patut diejek.

Dalam keluarga imigran dan diaspora, anak boleh membawa bahasa, keturunan, harapan orang tua, kelangsungan budaya, dan impian bahawa pengorbanan berterusan ke generasi lain.

Dalam sistem anak tunggal atau anak sulung, seorang pasangan mungkin berasa bertanggungjawab memberi cucu kepada ibu bapa atau meneruskan nama keluarga.

Dalam sistem keluarga patriarkal, pasangan yang mengandung mungkin dijangka menyerap risiko badan sementara orang lain menggambarkan keputusan itu sebagai tugas keluarga.

Dalam komuniti dengan stigma ketidaksuburan, anak mungkin dilayan sebagai bukti kewanitaan, kelelakian, rahmat Tuhan, atau kesahan perkahwinan. WHO telah menyatakan bahawa ketidaksuburan boleh membawa stigma sosial yang teruk dalam banyak konteks, sering jatuh secara tidak seimbang kepada wanita.

Artikel ini bukan di sini untuk menyusun kedudukan pandangan dunia ini.

Soalan yang berguna ialah:

"Suara siapa yang kita layan sebagai autoriti atas hidup bersama kita?"

Budaya bukan musuh pasangan.

Budaya yang tidak disebut itulah masalahnya.

Bila hubungan boleh berhasil

Hubungan boleh bertahan melalui perselisihan ini apabila perselisihan itu masih jujur, mempunyai batas masa, dan menghormati agensi.

Tanda-tanda baik:

Pasangan yang tidak pasti boleh menamakan ketidakpastian. Mereka tidak bersembunyi di sebalik "saya tidak tahu" selama-lamanya. Mereka boleh menyebut maklumat, penyembuhan, kestabilan, atau pengalaman apa yang akan membantu.

Pasangan yang mahu anak boleh berhenti memujuk cukup lama untuk mendengar. Kesedihan mereka nyata, tetapi mereka tidak menjadikan setiap perbualan sebagai undian penentu.

Kedua-duanya boleh menyebut ayat yang senyap: "Ini mungkin bermaksud kita tidak boleh kekal bersama."

Syaratnya konkrit. Bukan "suatu hari nanti." Tarikh, pelan, konsultasi, sasaran simpanan, proses terapi, ujian pembahagian kerja, soalan perubatan.

Pasangan yang badannya akan mengandung mendapat hormat pada tahap hak menolak. Tiada siapa perlu membuktikan ketakutan, risiko perubatan, disforia, trauma, atau had badan lebih daripada pengiktirafan.

Hidup pasangan tanpa anak dilayan sebagai hidup sebenar. Bukan hidup yang lebih rendah. Bukan ruang menunggu kedewasaan.

Kesedihan pasangan yang mahu anak dilayan sebagai kesedihan sebenar. Bukan manipulasi. Bukan hak automatik.

Pasangan boleh membincangkan masa depan praktikal. Wang, tidur, seks, datuk nenek, agama, ketidakupayaan, penjagaan anak, kepercayaan tentang pengguguran, ketidaksuburan, pengambilan anak angkat, kerja, caregiving, dan kerja rumah.

Tiada pasangan bergantung pada fantasi rahsia bahawa orang lain akan berubah. "Dia akan berubah apabila kita berkahwin" bukan pelan. "Dia akan berubah apabila adiknya ada bayi" bukan pelan. "Dia akan berubah apabila jam biologi mula berdetik" bukan pelan.

Bila cinta tidak mencukupi

Kadang-kadang jawapannya menyayat hati dan jelas.

Seorang pasangan stabil pada "tidak akan."

Seorang lagi tahu mereka tidak boleh hidup tanpa mencuba untuk anak.

Tiada siapa salah.

Tetapi hubungan mungkin tidak mampu menampung kedua-dua masa depan.

Ini bahagian paling sukar untuk dikatakan kerana cinta mungkin masih ada. Pasangan mungkin baik, intim, serasi, lucu, masih terhubung secara seksual, terjalin secara sosial, terikat kewangan, dan sangat melekat.

Namun jika satu masa depan memerlukan anak yang tidak mahu oleh seorang pasangan, dan masa depan lain memerlukan bakal ibu atau bapa mengebumikan hasrat hidup teras, terus bersama boleh menjadi luka moral yang perlahan.

Berpisah kerana anak bukan bukti hubungan itu cetek.

Ia mungkin bukti bahawa kedua-dua orang akhirnya berkata benar.

Jangan terus meningkatkan komitmen sambil mengelak keputusan

Salah satu corak paling berbahaya ialah bergerak ke hadapan sambil berpura-pura soalan anak akan selesai sendiri.

Pertunangan.

Perkahwinan.

Pinjaman rumah.

Berpindah negara.

Meninggalkan kerja.

Menggabungkan kewangan.

Menyatukan keluarga.

Setiap langkah boleh membuat kebenaran akhirnya lebih sukar untuk dikatakan.

Jika anda tidak selari tentang anak, jangan gunakan komitmen yang lebih dalam sebagai sedatif. Mungkin terasa romantik untuk memilih cinta dahulu dan membiarkan masa depan menyelesaikan dirinya. Kadang-kadang itu keberanian. Kadang-kadang itu pengelakan yang dihias bunga.

Sebelum komitmen besar, setiap pasangan layak tahu:

"Adakah saya sedang dipilih oleh seseorang yang memahami masa depan yang saya minta?"

Skrip yang sukar tetapi jujur

Cuba ini:

"Saya tidak mahu menjadikan anak sebagai perdebatan di mana seorang daripada kita menang. Saya mahu kita memahami sama ada kita berdepan masa, syarat, ketakutan, tekanan keluarga, kebimbangan badan, atau perbezaan jalan hidup yang sebenar. Saya perlukan kita cukup jujur supaya tiada seorang pun dipaksa ke masa depan yang tidak boleh dipilih secara bebas."

Kemudian setiap pasangan melengkapkan:

"Sekarang, pendirian saya ialah bukan sekarang / hanya jika / tidak akan."

"Sebab di bawahnya ialah..."

"Kos yang saya takut namakan ialah..."

"Tarikh akhir keputusan atau tarikh semakan yang adil ialah..."

"Satu perkara yang saya janji tidak akan lakukan ialah..."

Baris terakhir itu penting.

Mungkin janjinya: "Saya tidak akan menekan awak untuk hamil."

Mungkin: "Saya tidak akan terus berkata mungkin jika saya tahu jawapannya tidak."

Mungkin: "Saya tidak akan melayan hidup tanpa anak awak sebagai mementingkan diri."

Mungkin: "Saya tidak akan melayan kesedihan awak tentang keibubapaan sebagai manipulasi."

Mungkin: "Saya tidak akan menggunakan ibu bapa saya sebagai juri."

Hubungan memerlukan kebenaran, tetapi ia juga memerlukan kekangan diri.

Jika anda orang yang mahu anak

Tanya diri:

Adakah saya mahu anak dengan pasangan ini dalam hubungan ini, atau saya mahu anak sebagai jalan hidup walaupun hubungan ini berakhir?

Adakah saya meminta anak kerana saya mahu mengasuh, atau kerana saya mahu keselamatan, pembaikan, restu keluarga, identiti, bukti cinta, atau alasan supaya hubungan tidak hanyut?

Bolehkah saya membiarkan tidak pasangan saya menjadi tidak yang sebenar, bukan luka yang saya buka semula sampai ia berubah?

Jika saya memilih hubungan ini tanpa anak, bolehkah saya melakukannya tanpa menyimpan akaun hutang peribadi?

Jika tidak, katakan.

Bukan sebagai ancaman.

Sebagai kebenaran.

Jika anda orang yang tidak mahu anak

Tanya diri:

Adakah tidak saya stabil, atau ia tidak kepada musim ini, risiko badan ini, dinamik pasangan ini, tekanan keluarga ini, atau versi keibubapaan ini?

Adakah saya berkata mungkin kerana saya benar-benar tidak tahu, atau kerana saya takut kehilangan pasangan?

Adakah saya cukup jelas sehingga pasangan saya boleh membuat pilihan sebenar?

Adakah saya faham bahawa pasangan saya mungkin sangat mencintai saya dan tetap pergi kerana keibubapaan bukan pilihan kecil bagi mereka?

Jika jawapan anda tidak akan, katakan dengan baik dan jelas.

Anda tidak bertanggungjawab untuk mahukan anak yang anda tidak mahu.

Anda bertanggungjawab untuk tidak menyembunyikan kebenaran dengan cara yang menggunakan masa orang lain.

Jika anda tidak pasti

Jangan biarkan ketidakpastian menjadi mesin kabus.

Beri ia bentuk.

Untuk tiga bulan akan datang, adakah anda mengumpul maklumat perubatan? Menjalani terapi? Bercakap dengan ibu bapa? Membuat bajet? Mengamalkan pembahagian rumah yang lebih adil? Membaca tentang kehamilan? Meluangkan masa dengan kanak-kanak? Meneroka pengambilan anak angkat? Bersedih? Menguji sama ada hubungan terasa selamat?

Ketidakpastian boleh terhormat apabila ia aktif.

Ia menjadi tidak adil apabila pasif dan tidak berpenghujung.

Cuba:

"Saya belum tahu. Saya berhutang lebih daripada ayat itu kepada awak. Ini yang saya akan lakukan untuk memahami jawapan saya, dan ini bila kita akan meninjaunya semula."

Itu memberi pasangan anda sesuatu yang nyata.

Soalan di bawah soalan

Soalannya bukan hanya:

"Patutkah kita mempunyai anak?"

Soalan yang lebih dalam ialah:

"Bolehkah salah seorang daripada kita hidup dalam masa depan yang diminta oleh orang lain tanpa diam-diam menjadi lebih kecil?"

Jika ya, masih ada ruang untuk penjagaan, perancangan, kesedihan, dan masa.

Jika tidak, perkara paling penuh kasih mungkin ialah berhenti menjadikan orang lain sebagai halangan antara anda dan hidup anda.

Anak-anak layak diingini secara bebas.

Hidup tanpa anak layak dipilih secara bebas.

Dan pasangan layak mendapat perbualan yang cukup jujur untuk melindungi kedua-dua kebenaran.

Sumber

Bacaan berkaitan

Seorang anak tidak patut lahir daripada hakisan, dan hidup tanpa anak tidak patut dibina daripada kesedihan tersembunyi. Kewajipan pertama pasangan bukan persetujuan. Ia kebenaran tanpa paksaan.